KÖPÜK

İçimde hüzün, gözlerimde yaş saklı. Kulağımda hala sesi damlaların okşar gibi caddeleri. Bir tek sen bir tek ben kalmışız gibi dünyada, ulu orta çaldığım busenin tadı dudaklarımda, yanımda ötemde içimde her yerde sen, karşımda deniz, o denizin beyazında bir köpükte ben olmuşum. Hiç bitmeycekmiş gibi, hiç ölmeyecekmişim gibi sanki, deniz daha bir mavi, toprak daha canlı ben daha bir ben belki ilk defa gerçekten kendim olmuşum. Cismi olmasa bile elbet bir adı var bütün bunların ama binlerce köpük olup binlerce kez vuruşum karaya, kimsesiz sokaklarda gezinişim kendimden uzakta; bunlara da coşkulu bir isim koysak, şiirler yazsak uğruna, hatta üç satırlık bir akrostiş yapsak acıdan, Biraz diner mi sızım? Kafamı koyar koymaz yastığa uyuyabilir miyim bir gece? Ve en sonunda kusarken öfkemi seni de çıkarabilir miyim ruhumdan?