ATMACA

İki insanın aynı anda aynı duyguları hissetmesi olanaklı mı sanki. Olmazı isteyip, bırak kendini kollarıma desem başka ama, bir adım atsan küçük, kıyısında dursan yarın, uçurumun dibinden bile olsa görsem, bilsem orada olduğunu, düşebileceğini yanlışlıkla. Karanlıktan bir ışık yaksan bana, ayrı düşen iki sevdalı gibi en azından birisi ikimizden, devam etse yoluna, aşık olsa yeniden. Karşılıksız bile kalsa, öpsem uzun ince parmaklarını, gülüşünden çalsam azıcık ve tuhaf ta gelse kulağa, mor-eflatun onlarca şey alsam sana. Sarı başak denizinde kulaç atan atmacam, dön bir bak bana, umursamaz halinden arınıp bir an ürk benden. Hiçbir şey kalmasa bile elimde en azından şu satırları sana yazdığımı bilip mutlu ol ya da ne bileyim sadece kork benden.